Dysocjacja termiczna zwana również termolizą (z greckiego thérmē oznaczające ciepło, gorąco oraz lýsis czyli rozpuszczenie, rozluźnienie) –jest rozpadem na mniejsze cząsteczki albo atomy pod wpływem temp. cząsteczek – molekuł związków chemicznych czyli jednorodnych połączeń przynajmniej dwóch różnych pierwiastków chemicznych. Odbywa się to przy pomocy dowolnego wiązania. Występujące w cząsteczce słabsze wiązanie chemiczne potrzebuje niższej temperatury do zajścia dysocjacji termicznej.
Dysocjacja jonowa (elektrolityczna)
Dysocjacja elektrolityczna zwana dysocjacją jonową jest procesem rozpadu jakiemu podlegają cząsteczki związków chemicznych. Do procesu tego potrzebny jest rozpuszczalnik polarny, którym zazwyczaj jest woda. Wynikiem rozpadu są jony (kationy oraz aniony).
Dysocjacja została odkryta w roku 1878 przez Svante Arrheniusa szwedzkiego fizyka, który był twórcą chemii fizycznej.
Przykład dysocjacji elektrolitycznej:
Związki które posiadają wiązania jonowe albo wiązanie kowalencyjne, które jest silnie spolaryzowane są zdolne do dysocjacji elektrolitycznej. Elektrolitem nazywamy roztwór, który powstał w wyniku procesu dysocjacji. Taki roztwór w związku z obecnością jonów przewodzi prąd elektryczny.
Dysocjacja
Dysocjacja zachodzi w związkach chemicznych i jest rozpadem cząstek na atomy, jony lub prostsze cząsteczki do których należą wolne rodniki.
1. Dysocjacja jonowa, która jest rozpadem cząsteczek elektrolitu elektroobojętnych na jony do których należą aniony oraz kationy. Jest to proces równowagowy a stężenie elektrolitu nie ma wpływu na stałą dysocjacji jonowej.
Stopień tej dysocjacji dla elektrolitu w α roztworze jest stosunkiem liczby zdysocjowanych cząsteczek do całej liczby cząsteczek, które wprowadzone zostały do roztworu. Wpływa ona na przewodnictwo elektryczne roztworu i stanowi podstawę klasyfikacji elektrolitów. Rozróżniamy elektrolity mocne gdy α=1 oraz słabe gdy α«1.
