Dysocjacja

Dysocjacja elektrolityczna i termiczna

dysocjacja

Terminem dysocjacja określa się rozpad cząsteczek związków chemicznych. Istnieją różne rodzaje dysocjacji.

Dysocjacja elektrolityczna jest procesem rozpadu cząsteczek związków chemicznych na jony. Zachodzi przy użyciu określonego rozpuszczalnika (najbardziej znanym rozpuszczalnikiem jest woda). Związkiem chemicznym określa się jednorodne połączenie przynajmniej dwóch pierwiastków chemicznych.

Z kolei termin jon odnosi się do atomu bądź grupy atomów, które połączone są ze sobą przy pomocy wiązań chemicznych. Jony mogą być elektrycznie naładowane dodatnio i wówczas zwane są kationami lub naładowane ujemnie, zwane anionami.

Roztwór związku chemicznego, który został poddany dysocjacji określa się mianem elektrolitu. Dysocjacji elektrolitycznej mogą ulegać wyłącznie związki bardzo mocno spolaryzowane kowalencyjne oraz związki, w których występują tak zwane wiązania jonowe. Dysocjacja elektrolityczna w roztworach jest procesem odwracalnym, ponieważ pomiędzy formami związku zdysocjowaną i niezdysocjowaną w warunkach takich jest równowaga.

To, czy równowaga ta zostanie przesunięta w stronę formy zdysocjowanej bądź niezdysocjowanej w dużej mierze zależy między innymi od temperatury, własności związku chemicznego oraz własności samego rozpuszczalnika. Woda jest rozpuszczalnikiem, w którym dysocjacji elektrolitycznej ulegają wszystkie zasady oraz kwasy, a także niemal wszystkie sole.

Terminem dysocjacja termiczna określa się z kolei rozpad cząsteczek związków chemicznych na atomy bądź mniejsze cząsteczki pod wpływem temperatury. Dysocjacja termiczna nosi również miano termolizy. Zasada dysocjacji termicznej jest prosta: im jest słabsze wiązanie chemiczne w cząsteczce, tym niższa temperatura jest potrzebna do rozpadu cząstek.

Podoba Ci się artykuł? Odostępnij go!

Zostaw komentarz