Dysocjacja

Dysocjacja elektrolityczna

Svante Arrhenius

Odkrywcą dysocjacji elektrolitycznej jest szwedzki chemik Svante Arrhenius i miało to miejsce w roku 1887. Podzielił on substancje chemiczne na: elektrolity, czyli roztwory substancji przewodzące prąd elektryczny oraz nieelektrolity czyli roztwory substancji nieprzewodzące prądu elektrycznego.
Zdolność przewodzenia przez elektrolity, tłumaczył obecnością cząstek, które są zdolne przenosić ładunki elektryczne, a więc obdarzone ładunkami. Badania które zostały wykonane później potwierdziły tą teorię.

Pod wpływem wody lub również polarnego rozpuszczalnika elektrolity ulegają rozpadowi na kationy czyli jony, które posiadają ładunek elektryczny dodatni i aniony posiadające ładunek elektryczny ujemny. Dysocjacja jonowa zachodzi w związkach posiadających wiązanie jonowe lub kowalencyjne spolaryzowane. Zaliczyć możemy do nich kwasy tlenowe oraz beztlenowe, wodorotlenki i sole.

Rozpuszczane w wodzie związki posiadające wiązania jonowe, powodują zachodzenie pomiędzy dipolowymi cząstkami wody a jonami sieci krystalicznej oddziaływania elektrostatycznego. Jest ono silniejsze od oddziaływania pomiędzy jonami sieci. Z powierzchni kryształu odrywane są jony, które otoczone są cząsteczkami wody. W związkach o wiązaniach kowalencyjnych spolaryzowanych jony powstają na wskutek oddziaływania polarnych cząstek wody na dipolową, czyli polarną cząsteczkę związku. Wiązanie kowalencyjne zostaje rozerwane w wyniku zwiększenia polarności spowodowanej otoczeniem przez dipole wody polarnej cząsteczki związku.

Elektrolity powstające w wyniku dysocjacji elektrolitycznej posiadają sumę ładunków elektrycznych jonów (kationów i anionów) równą zeru. Dysocjacja to reakcja odwracalna. Z jednej strony cząsteczki mogą rozpadać się na jony z drugiej strony jony ulegając połączeniu tworzą cząsteczki.

Podoba Ci się artykuł? Odostępnij go!

Zostaw komentarz