Dysocjacja

Dysocjacja jonowa chlorku sodu

dysocjacja chlorku sodu

Cząsteczki substancji które możemy rozpuścić w wodzie rozpraszają się w sposób równomierny pomiędzy jej cząsteczkami, tworząc w ten sposób roztwór wodny. Elektrolitem nazywamy substancję, która rozpuszcza się i tworzy roztwór posiadający jony. Takimi elektrolitami są: sole, wodorotlenki, a także kwasy tlenowe i wodorki kwasowe. Elektrolitem mocnym nazywamy roztwór zawierający głównie jony. Przykładami takich elektrolitów mocnych są: rozpuszczalne sole, również wodorotlenki metali z grupy 1 i 2 układu okresowego poza Be(OH)2 i kwasy: HclO4, HCl, H2SO4, HBr, HNO3. Pozostałe elektrolity należą do słabych i są to związki, których roztwory zawierają w głównej mierze cząsteczki oraz niewielką ilość jonów, należą do nich kwas octowy i amoniak. Nieelektrolitem nazywamy roztwór substancji nie zawierający jonów. Nieelektrolitami jest większość ze związków organicznych, tlenki oraz wodorki, które reagują z wodą.

Dysocjacja elektrolityczna jest samorzutnym rozpadem substancji na jony, który odbywa się pod wpływem wody. Prostym przykładem do wyjaśnienia procesu dysocjacji są związki o wiązaniu jonowym do których należy m.in. chlorek sodu. Jego kryształ posiada uporządkowany w sposób geometryczny zbiór zawierający dodatnie jony sodu-kationów Na+ wraz z ujemnymi jonami chlorkowymi czyli anionami Cl-. Dipolami nazywamy cząsteczki wody posiadające wiązanie kowalencyjne spolaryzowane. Z jednego końca gromadzi się ładunek dodatni z kolei na drugim ujemny, który ma taka sama wartość. Budowa polarna cząsteczki wody pozawalana na atakowanie kationu znajdującego się na powierzchni kryształu, poprzez zbliżanie się ujemnym biegunem dipola, również możliwe jest wyrywanie z sieci jonowej anionu, przez zbliżanie się dodatnim biegunem dipola. Tak uwolnione z sieci krystalicznej jony otaczane są (każdy z osobna) przez cząsteczki wody, które spowodowały wyrwanie z sieci. Takie zjawisko to hydratacja. Usunięcie jonów z znajdujących się na warstwie powierzchniowej, powoduje dalszy atak cząsteczek wody odsłanianych warstw jonów co doprowadzić może do rozpuszczenia całości kryształu, jeżeli nie został wytworzony wcześniej stan w którym roztwór jest nasycony.

Dysocjacja jonowa chlorku sodu wyraża się za pomocą równania:

NaCl= Na+ + Cl-

Mol chlorku sodu ulega rozpadowi na mol jonów sodu oraz mol jonów chlorkowych. Zachodzi różnica pomiędzy jonami znajdującymi się w sieci krystalicznej NaCl i jonami będącymi w w roztworze wodnym. Układ jonów znajdujący się w stanie stałym jest uporządkowany przestrzennie, nie przemieszczają się one swobodnie w krysztale mają jedynie możliwość wykonywania ruchu drgającego. Oba rodzaje jonów razem z hydratującymi cząsteczkami wody, które znajdują się w roztworze mają możliwość poruszania się stosunkowo swobodnie, zderzają się pomiędzy sobą oraz ścianami naczynia. W wyniku zderzeń może dojść do odpadnięcia którejś z cząsteczek wody, które hydratują jon albo może przybyć nowa.

Dysocjacja jonowa ma analogiczny przebieg także w przypadku substancji jonowych, takich jak sole i wodorotlenki. Proces dysocjacji w kwasach tlenowych, wodorkach kwasowych, substancjach posiadających wiązanie kowalencyjnym spolaryzowane ma innych przebieg. Cząstka polarna HCl jest otoczona po dwóch stronach poprzez dipole wody, powodując przeciąganie ich w przeciwne strony i prowadząc do jej pęknięcia. Wodór staje się jonem wodoru.

Podoba Ci się artykuł? Odostępnij go!

Zostaw komentarz