Dysocjacja

Dysocjacja jonowa (elektrolityczna)

dysocjacja-jonowa

Dysocjacja elektrolityczna zwana dysocjacją jonową jest procesem rozpadu jakiemu podlegają cząsteczki związków chemicznych. Do procesu tego potrzebny jest rozpuszczalnik polarny, którym zazwyczaj jest woda. Wynikiem rozpadu są jony (kationy oraz aniony).

Dysocjacja została odkryta w roku 1878 przez Svante Arrheniusa szwedzkiego fizyka, który był twórcą chemii fizycznej.

Przykład dysocjacji elektrolitycznej:

dysocjacja jonowa wzor

Związki które posiadają wiązania jonowe albo wiązanie kowalencyjne, które jest silnie spolaryzowane są zdolne do dysocjacji elektrolitycznej. Elektrolitem nazywamy roztwór, który powstał w wyniku procesu dysocjacji. Taki roztwór w związku z obecnością jonów przewodzi prąd elektryczny.

Podział dysocjacji jonowej:

  • dysocjacja całkowita – występuje w mocnych elektrolitach
  • dysocjacja częściowa – występuje w słabych elektrolitach

Rozpatrując roztwory, zjawisko dysocjacji jest procesem odwracalnym. Forma niezdysocjowana oraz zdysocjowana danego związku jest równoważna. Na przesunięcie równowagi w stronę formy zdysocjowanej albo niezdysocjowanej związku mają wpływ: własności jakie posiada rozpuszczalnik oraz związek chemiczny, temperatura oraz występowanie jonów, które pochodzą z innych związków.

 

Podoba Ci się artykuł? Odostępnij go!

Zostaw komentarz