Dysocjacja

Nadtlenek wodoru

nadtlenek wodoru

Nadtlenek wodoru (H2O2 ) jest nieorganicznym związkiem chemicznym należącym do grupy nadtlenków. Po raz pierwszy otrzymał go Louis Thénard w 1818 roku w wyniku zakwaszenia roztworu składającego się z nadtlenku baru przez kwas azotowy(V). Nadtlenek wodoru jest to bezbarwna ciecz, posiadająca temperaturę topnienia – 0,9°C, natomiast temp. wrzenia to ok. 150°C, posiada gęstość 1,47 g/cm3. Miesza się on z wodą i to w każdym stosunku. Jeżeli do wody dodamy nawet niewielką jego ilość znacznie obniży się temperatura topnienia.

Cząsteczka H2O2 posiada wiązanie nadtlenkowe -O-O- oraz ma budowę kątową, zgiętą tworząc dwa enancjomery, które są niemożliwe do rozdzielenia ze względu na łatwość oraz szybkość zachodzącej reakcji dysocjacji. Biorąc pod uwag roztwory wodne nadtlenek wodoru ulega reakcji jaka jest dysocjacja bardzo podobnie jak w przypadku słabych kwasów, tworząc w ten sposób jony wodorowe i HO2- czyli wodoronadtlenki.

H2O2 jest to silny utleniacz w roztworach kilkunastoprocentowych ma działanie żrące objawia się to białymi plamami na skórze. W przypadku wzajemnej reakcji z silnymi utleniaczami (nie wszystkimi) t.j manganiany(VII), tlenki ołowiu(IV), tlenki rtęci(II) lub tlenki srebra(I), ulega utlenieniu w wyniku czego wydziela się tlen. Sytuacja jest inna w przypadku czystych roztworów w których rozkłada się wolno. Reakcja rozkładu w wyniku czego powstaje woda i tlen może być przyspieszona przez katalizatory t.j alkalia, braunsztyn, kurz, rozdrobnione metale, również krew oraz drożdże czy światło słoneczne. Inne związki mogą pełnić rolę inhibitorów rozkładu, należą do nich kwasy organiczne, kwas ortofosforowy(V) lub mocznik. Nadtlenki wodoru produkowane są przede wszystkim metodą antrachinonową poprzez redukcję wodorem w kolejnym etapie utleniane są powietrzem 2-etyloantrachinonu i następuje wydzielenie H2O2 Znacznie wcześniej następowało to w procesie zwanym elektrolizą wodorosiarczanu(VI) amonu oraz kwasu siarkowego(VI), również przez działanie kwasów na nadtlenki.

Nadtlenek wodoru w postaci stężonej (ignolina) został wykorzystany w technice rakietowej (rakiety V1 oraz V2), a także do napędu torped. Roztwór 30% nosi nazwę perhydrol, 3% jest popularnym środkiem dezynfekcyjnym służącym do odkażania ran. Nosi on nazwę handlową woda utleniona.

Podoba Ci się artykuł? Odostępnij go!

Zostaw komentarz